یک گل بهار نیست

صد گل بهار نیست

حتی هزار باغ پر از گل بهار نیست

وقتی پرنده ها همه اشک آلود

وقتی ستاره ها همه خاموشند

وقتی که دست ها

با قلبهای خون چکان

در چار سوی گیتی

هرجا به استغاثه بلند است

آیا کسی طلوع شقایق را

در دشت شب گرفته تواند دید؟

وقتی بنفشه های بهاری

بوی غبار وحشت  و باروت می دهد

آیا کسی صفای بهاران را

هرگز گلی به کام تواند چید؟

...

اکنون که آدمی

از بام هفت گنبد گردون گذشته است

گردونه ی زمین را از اوج بنگریم

 از اوج بنگریم:

ذرات دل به دشمنی و کینه داده را

از اوج بنگریم و ببینیم

در این فضای لایتناهی

از ذره کمترانیم

غرق هزار گونه تباهی

از اوج بنگریم و ببینیم

...

آیا رهایی بشریت را

در چار سوی گیتی

در کائنات  یک دل امیدوار نیست؟

آیا درخت خشک محبت را

یک برگ سبز در همه ی شاخسار نیست؟

دستی برآوریم باشد که کزین گذرگه اندوه بگذریم

روزی که آدمی

خورشید دوستی را

در قلب خویش یافت

راه رهایی از دل این شام تار هست

و آنجا که مهربانی لبخند میزند

در یک  جوانه نیز شکوه بهار هست

                                                    ((فریدون مشیری))

شبحی چند شب است آفت جانم شده است       اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است       یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر سبز چنان سبز که از سرسبزیش     می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

آی!بی رنگ تر از آیینه یک لحظه بایست     راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست        پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آیینه پوش            عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود          آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است              و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی                     عشق من ! آن شبح شاد شبانگاه تویی

راستی چرا مااینطوری شدیم؟

چراعادت کردیم نفرت رو فریاد بزنیم و عشق رو پنهان کنیم؟

چرا خیلی راحت می گیم :(( ازش بدم می یاد))

 ولی وقتی می خوایم بگیم:(( عاشقشم))

 هزاربار رنگ عوض می کنیم وخجالت می کشیم و...

چرا؟